Lagu lain dari stas kropka
Lagu lain dari connorr
Deskripsi
Komposer: Olaf Sośnicki
Komposer: Stanisław Paciocha
Penulis Lirik: Stanisław Paciocha
Lirik dan terjemahan
Asli
Ile razy już jechałem tędy? W szybę rzucam wzrok z obojętnienia.
Patrzę ze spokojem w moje błędy. Nie chciałbym żyć życiem, gdzie ich nie ma.
Raczej staram się być za nie wdzięczny. Każdy gorszy krok na lepsze zmienia mnie samego.
Pokazuje temat, daje zrozumienie, więc doceniam wszystkie razy, gdy jechałem tędy.
Ile razy już jechałem tędy? Obserwuję zimną Wisłę z okna. Obserwuję zimno, obojętne.
Wczoraj tak pragnąłem się jej oddać i bezwiednie płynąć, gdzie płynie się.
Tak pragnąłem, żeby nurt mnie porwał.
Zimny kubek z wystygniętą kawą, zbiory zaniedbanych starych listów, ogród zarośnięty długą trawą, żółty papier, kiedyś biało-czysty.
Wzory czasu w starym, kruchym drewnie. Długie, nieaktualne zapiski. Myśli nieprzydatne, niepotrzebne.
Pustka, którą tu zostawiliśmy.
Pustka, którą tu zostawiliśmy.
Składam broń pod twoje zimne oczy. Nie chcę wbijać szpilek w twoją skórę.
Nie chcę wypominać chwili gorszych. Nie ma trunku, który bardziej truje.
Tak, pamiętam moje wszystkie błędy. Tak bym chciał ich wtedy nie popełnić.
Tak samo pamiętam twoje przecież. Nie, nie chowam żalu. Jestem wdzięczny.
Nie chcę jeszcze nigdzie cię oddawać. Jeszcze tylko chwila, jeszcze moment.
Daj mi tylko jeszcze jeden oddech. Wiem, że i tak muszę wrócić potem. Wiem, że nie zostanę tu na dłużej.
Wiem, że w różne strony mamy ścieżki.
Dobrze wiem, że wszystko ma swój koniec, a każdy słaby krok był nam potrzebny.
Pustka, którą tu zostawiliśmy.
Terjemahan bahasa Indonesia
Berapa kali saya berkendara ke arah ini? Saya melihat ke jendela dengan acuh tak acuh.
Saya melihat kesalahan saya dengan tenang. Saya tidak ingin menjalani kehidupan di mana mereka tidak ada.
Sebaliknya, saya mencoba untuk berterima kasih kepada mereka. Setiap langkah buruk mengubah saya menjadi lebih baik.
Ini menunjukkan topiknya, memberikan pemahaman, jadi saya menghargai setiap saat saya berkendara dengan cara ini.
Berapa kali saya berkendara ke arah ini? Saya menyaksikan Sungai Vistula yang dingin dari jendela. Aku menonton dengan dingin, acuh tak acuh.
Kemarin aku sangat ingin memberikan diriku padanya dan tanpa sadar mengalir kemanapun aku mengalir.
Aku sangat ingin terbawa arus.
Mug dingin berisi kopi sejuk, kumpulan surat-surat tua yang terabaikan, taman yang ditumbuhi rumput panjang, kertas kuning yang dulunya putih bersih.
Pola waktu pada kayu tua dan rapuh. Catatan yang panjang dan ketinggalan jaman. Pikiran yang tidak berguna, tidak perlu.
Kekosongan yang kami tinggalkan di sini.
Kekosongan yang kami tinggalkan di sini.
Aku meletakkan senjataku di bawah matamu yang dingin. Aku tidak ingin menusukkan jarum ke kulitmu.
Saya tidak ingin mengingat momen terburuk. Tidak ada minuman yang lebih beracun.
Ya, aku ingat semua kesalahanku. Saya berharap saya tidak membuatnya saat itu.
Aku mengingatmu dengan cara yang sama. Tidak, saya tidak menyesal. Saya bersyukur.
Aku belum ingin memberimu apa pun. Tunggu sebentar, sebentar.
Beri aku satu nafas lagi. Aku tahu aku harus kembali lagi nanti. Aku tahu aku tidak akan tinggal lama di sini.
Saya tahu kita memiliki jalan ke arah yang berbeda.
Saya tahu betul bahwa segala sesuatunya ada akhirnya, dan kami membutuhkan setiap langkah lemah.
Kekosongan yang kami tinggalkan di sini.