Lagu lain dari Gverilla
Deskripsi
Komposer: Wojciech Olejarz
Komposer: Mateusz Kochaniec
Penulis Lirik: Wojciech Olejarz
Penulis Lirik: Mateusz Kochaniec
Lirik dan terjemahan
Asli
Witam strach, kiedy dzwonisz.
Nie chcę odpowiadać, kiedy śnię.
Wczoraj miałem głowę, ale dzisiaj nie odbiorę, bo nie chcę płonąć wstydem, kiedy jutro znajdę się.
Zgubiłem się tyle razy, że nawet bez mapy ogarniam tę drogę.
Pytały mnie tyle razy, czy pamiętam, co mi mówiły wieczorem. Pamiętam zarys twarzy.
Daj okulary, bo światło boli.
Ludzie zmieniają kolory jak kameleony. Wokół neony co świecą jak dawniej. Tylko to mi pozostało.
W deszczu odbicia zawsze mnie przyjmie, wypuści z objęć rano.
Piszą, żebym wpadł na after, żebym został na noc. Głos rozsądku dawno już powiedział dobranoc.
Witam strach, kiedy dzwonisz.
Nie chcę odpowiadać, kiedy śnię.
Wczoraj miałem głowę, ale dzisiaj nie odbiorę, bo nie chcę płonąć wstydem, kiedy jutro znajdę się.
Co widzisz na mojej twarzy, jak nie zmieniam miny, gdy jadę przez miasto?
Otagowane witryny i drinki wylane za to, co wygasło.
Może to pora ogarnąć, że w tym życiu nic nie dostaniesz za darmo. Może się pora ogarnąć. Może się pora ogarnąć.
Może wyłączę telefon na tydzień. Wtedy mnie spróbuj zapytać, czy żyję.
Zabukuję bilet, ucieknę na chwilę, zanim się do reszty poryję.
Pora zmienić perspektywę, bo już nic nie widzę.
Gdy oczy przysłania mi ciemne szkło, a życie chce więcej tej niewyspy. Tak mi trudno zagrzać miejsce przez to serce zimne.
Wciąż próbuję poczuć więcej, ale marznę przy mnie. Wybuduję sobie zamek na bezludnej wyspie.
Jeśli chcesz, to przyleć. Razem będzie dziwniej.
Terjemahan bahasa Indonesia
Halo ketakutan ketika Anda menelepon.
Saya tidak ingin menjawab ketika saya bermimpi.
Aku sudah memegang kepalaku kemarin, tapi aku tidak akan mengambilnya hari ini karena aku tidak ingin terbakar rasa malu saat menemukannya besok.
Saya tersesat berkali-kali sehingga saya dapat menemukan jalan bahkan tanpa peta.
Mereka bertanya padaku berkali-kali apakah aku ingat apa yang mereka katakan padaku malam itu. Saya ingat garis wajahnya.
Berikan aku kacamatamu, lampunya sakit.
Orang berubah warna seperti bunglon. Ada lampu neon di sekelilingnya, bersinar seperti dulu. Hanya ini yang tersisa.
Di tengah hujan renungan, dia akan selalu menyambutku dan melepaskanku di pagi hari.
Mereka menulis untuk datang ke pesta setelahnya dan bermalam. Suara nalar sudah lama mengucapkan selamat malam.
Halo ketakutan ketika Anda menelepon.
Saya tidak ingin menjawab ketika saya bermimpi.
Aku sudah memegang kepalaku kemarin, tapi aku tidak akan mengambilnya hari ini karena aku tidak ingin terbakar rasa malu saat menemukannya besok.
Apa yang Anda lihat di wajah saya ketika saya tidak mengubah ekspresi saya saat berkendara melintasi kota?
Situs yang diberi tag dan minuman tumpah selama masa berlakunya habis.
Mungkin inilah saatnya untuk menyadari bahwa Anda tidak akan mendapatkan apa pun secara gratis dalam hidup ini. Mungkin sudah waktunya untuk melupakannya. Mungkin sudah waktunya untuk melupakannya.
Mungkin aku akan mematikan ponselku selama seminggu. Kalau begitu cobalah bertanya padaku apakah aku masih hidup.
Saya akan memesan tiket dan melarikan diri sebentar sebelum saya terbawa suasana.
Saatnya mengubah sudut pandangku, karena aku tidak bisa melihat apa pun lagi.
Ketika mataku tertutup kaca gelap dan kehidupan menginginkan lebih dari kepicikan ini. Sulit sekali bagiku untuk menghangatkan tempat ini karena hati yang dingin ini.
Aku terus mencoba untuk merasakan lebih banyak, tapi aku kedinginan di sampingmu. Saya akan membangun sendiri sebuah kastil di pulau terpencil.
Jika kamu mau, datanglah. Bersama-sama akan menjadi lebih aneh.