Lagu lain dari Duke102
Lagu lain dari 102 Boyz
Lagu lain dari Worek
Lagu lain dari Maestro Wons
Deskripsi
Komposer: Bartosz Worek
Komposer: Przemysław Pituła
Penulis Lirik: Dominik Jurga
Lirik dan terjemahan
Asli
Ja to wspomnienie tych wakacji co nie wrócą.
Niedogadanych akcji, które już się nie powtórzą. Patrzę wokół, widzę ludzi, którzy coś tam do mnie mówią.
Nie rozumiem tych ich słów, jakbym nagle był niemową.
Słucham black metal, słucham norweskich patusków. Rap czarno widzę, nic nie przypada do gustu.
Nie widzę sensu ciągle dusić się w tym ulu, gdzie wszyscy mili jak mordoki mysla uszu.
To, co unikam, ciągle kontroluje moją głowę.
Więc gdy wychodzę w miasto, to na chwilę chcę zapomnieć. Wiem dobrze, ja w końcu to o wszystkim ci opowiem.
Póki co nie wiem jak, bo naprawdę to się boję.
Cisza głośna jak najgorszy krzyk, więc dalej, dalej, dalej, dalej musi być.
I podkręcam dźwięk, by nie czuć nic, bo bez tego się boję, że przestanę żyć.
Cisza głośna jak najgorszy krzyk, więc dalej, dalej, dalej, dalej musi być.
I podkręcam dźwięk, by nie czuć nic, bo bez tego się boję, że przestanę żyć. Nauczenie to być smutki raz za razem.
Bez słowa to aż ważne, że jesteśmy w gazie. A ja znowu miałem dzwonić. Panie, gdzie jesteś?
Nie zajęte. Powiedz, czy znasz to uczucie, kiedy w aucie solo siedzisz.
Nie daję poznać, że naprawdę dziś nie spałem. Całą noc leżałem obok.
W głowie układałem zdanie. Język ciała to jest kłamca. Tańczą tak, jak im zagrałem.
W międzyczasie -wydzwoniłem lekarzy o tą terapię. -Dziękujemy, że zadzwoniłeś.
Jeśli przeżywasz kryzys psychiczny lub znajdujesz się w bezpośrednim zagrożeniu życia, zadzwoń teraz pod numer sto dwanaście lub udaj się do najbliższego szpitala.
Cisza głośna jak najgorszy krzyk, więc dalej, dalej, dalej, dalej musi być.
I podkręcam dźwięk, by nie czuć nic, bo bez tego się boję, że przestanę żyć.
Cisza głośna jak najgorszy krzyk, więc dalej, dalej, dalej, dalej musi być.
I podkręcam dźwięk, by nie czuć nic, bo bez tego się boję, że przestanę żyć.
Terjemahan bahasa Indonesia
Saya adalah kenangan akan liburan yang tidak akan pernah kembali.
Tindakan ragu-ragu yang tidak akan terulang kembali. Saya melihat sekeliling dan melihat orang-orang mengatakan sesuatu kepada saya.
Aku tidak mengerti perkataan mereka, seolah-olah aku tiba-tiba menjadi bisu.
Saya mendengarkan black metal, saya mendengarkan band-band Norwegia. Saya tidak melihat rap, saya tidak menyukai apa pun.
Saya tidak melihat gunanya terus tercekik di sarang ini di mana setiap orang yang baik seperti bagal tidak memiliki telinga.
Apa yang saya hindari terus-menerus mengendalikan kepala saya.
Jadi ketika saya keluar, saya ingin melupakannya sebentar. Aku tahu betul, nanti aku akan menceritakan semuanya padamu.
Aku belum tahu caranya, karena aku sangat takut.
Keheningan sama kerasnya dengan jeritan terburuk, jadi lebih jauh, lebih jauh, lebih jauh, lebih jauh lagi.
Dan aku membesarkan volumenya sehingga aku tidak merasakan apa-apa, karena tanpanya aku takut aku akan berhenti hidup.
Keheningan sama kerasnya dengan jeritan terburuk, jadi lebih jauh, lebih jauh, lebih jauh, lebih jauh lagi.
Dan aku membesarkan volumenya sehingga aku tidak merasakan apa-apa, karena tanpanya aku takut aku akan berhenti hidup. Pelajarannya adalah bersedih lagi dan lagi.
Tanpa mengucapkan sepatah kata pun, tidak masalah jika kita kehabisan bensin. Dan saya seharusnya menelepon lagi. Tuhan, dimana kamu?
Tidak ditempati. Katakan padaku, tahukah kamu perasaan saat kamu duduk sendirian di dalam mobil?
Aku tidak membiarkan kalau aku benar-benar tidak tidur hari ini. Aku berbaring di sampingnya sepanjang malam.
Aku sedang membentuk sebuah kalimat di kepalaku. Bahasa tubuh adalah pembohong. Mereka menari seperti saya bermain untuk mereka.
Sementara itu, saya menelepon dokter tentang terapi ini. -Terima kasih telah menelepon.
Jika Anda mengalami krisis kesehatan mental atau berada dalam bahaya nyawa, hubungi seratus dua belas sekarang atau pergi ke rumah sakit terdekat.
Keheningan sama kerasnya dengan jeritan terburuk, jadi lebih jauh, lebih jauh, lebih jauh, lebih jauh lagi.
Dan aku membesarkan volumenya sehingga aku tidak merasakan apa-apa, karena tanpanya aku takut aku akan berhenti hidup.
Keheningan sama kerasnya dengan jeritan terburuk, jadi lebih jauh, lebih jauh, lebih jauh, lebih jauh lagi.
Dan aku membesarkan volumenya sehingga aku tidak merasakan apa-apa, karena tanpanya aku takut aku akan berhenti hidup.