Lagu lain dari Blaga
Deskripsi
23:30 · Blaga · Kuba Tekieli · Kuba Tekieli · Blaga
23:30
Lirik dan terjemahan
Asli
Ja wiem, że się dawno nie widzieliśmy, ale może porozmawiamy?
-Ale ja Pana nie znam.
-Dwudziesta trzecia trzydzieści, zaraz będzie północ i wszystko, co dobre już śpi.
A ja leżę z myślami i patrzę się w sufit, jak bardzo brakuje mi sił.
Może napiszę list, którego nie otworzysz i położę go na stole, tam, gdzie nasze rozmowy i zapomnisz o nim.
Wiesz, ja też zapomnę i tak się skończy wszystko, co było dobre. Nasz czas już przemija.
Możesz wszystko, co tylko chcesz, ale kiedy muzyka będzie bezsilna, proszę, pamiętaj mnie. Nasz czas już przemija.
Możesz wszystko, co tylko chcesz, ale kiedy muzyka będzie bezsilna, proszę, proszę, pamiętaj mnie.
-Ale ja Pana nie znam. -Siedem minut do północy.
Siedzę w moim mieszkaniu, ale czuję się tu obcy. Serce nas zabija tak powoli, to nostalgia.
Zostajemy sami i myślimy - gdybyś nie istniała!
Na stole leży kartka zgięta w pół, z atramentem od łez rozmazanym. Gdy czytam te słowa, brakuje mi tchu.
Co tam jest napisane? Niestety, nie ma miejsca dla nas na tym świecie.
Wsiadam do auta i nie znam tych dróg. Na tylnym siedzeniu leży Twoje zdjęcie.
Każde wspomnienie podzielę na pół. Niestety, nie ma miejsca dla nas na tym świecie.
Wsiadam do auta i nie znam tych dróg. Na tylnym siedzeniu leży Twoje zdjęcie.
Każde wspomnienie podzielę na pół, podzielę na pół. Nasz czas już przemija.
Możesz wszystko, co tylko chcesz, ale kiedy muzyka będzie bezsilna, proszę, pamiętaj mnie. Nasz czas już przemija.
Możesz wszystko, co tylko chcesz, ale kiedy muzyka będzie bezsilna, proszę.
Terjemahan bahasa Indonesia
Aku tahu kita sudah lama tidak bertemu, tapi mungkin kita bisa bicara?
-Tapi aku tidak mengenalmu.
-Dua puluh tiga tiga puluh, sebentar lagi akan tengah malam dan segala sesuatu yang baik sudah tertidur.
Dan saya berbaring di sana dengan pikiran saya dan melihat ke langit-langit, betapa saya kekurangan kekuatan.
Mungkin saya akan menulis surat yang tidak akan Anda buka dan saya akan meletakkannya di meja tempat kita berbicara dan Anda akan melupakannya.
Anda tahu, saya juga akan lupa dan begitulah segala sesuatu yang baik akan berakhir. Waktu kita sudah berlalu.
Kamu bisa melakukan apapun yang kamu mau, tapi ketika musiknya tidak berdaya, tolong ingat aku. Waktu kita sudah berlalu.
Anda dapat melakukan apa pun yang Anda inginkan, tetapi ketika musik tidak berdaya, tolong, ingatlah saya.
-Tapi aku tidak mengenalmu. -Tujuh menit menuju tengah malam.
Aku sedang duduk di apartemenku, tapi aku merasa seperti orang asing di sini. Hati kita membunuh kita dengan sangat lambat, itulah nostalgia.
Kami ditinggalkan sendirian dan berpikir - jika Anda tidak ada!
Ada selembar kertas terlipat menjadi dua di atas meja, dengan tintanya tercoreng oleh air mata. Ketika saya membaca kata-kata ini, saya merasa sesak.
Apa isinya? Sayangnya, tidak ada tempat bagi kita di dunia ini.
Saya masuk ke dalam mobil dan saya tidak tahu jalan-jalan ini. Ada fotomu di kursi belakang.
Saya akan membagi setiap memori menjadi dua. Sayangnya, tidak ada tempat bagi kita di dunia ini.
Saya masuk ke dalam mobil dan saya tidak tahu jalan-jalan ini. Ada fotomu di kursi belakang.
Saya akan membagi setiap memori menjadi dua, saya akan membaginya menjadi dua. Waktu kita sudah berlalu.
Kamu bisa melakukan apapun yang kamu mau, tapi ketika musiknya tidak berdaya, tolong ingat aku. Waktu kita sudah berlalu.
Anda dapat melakukan apa pun yang Anda inginkan, tetapi ketika musik tidak berdaya, silakan.